۱۹۷۹–۱۹۸۸: گسست و جنگ ایران-عراق
انقلاب ۱۹۷۹ شاه متحد آمریکا را سرنگون کرد و جمهوری اسلامی را تأسیس نمود. بحران گروگانگیری در سفارت آمریکا در تهران (نوامبر ۱۹۷۹ – ژانویه ۱۹۸۱) روابط دیپلماتیک رسمی را پایان داد که تاکنون بازسازی نشده است. جنگ ۱۹۸۰–۱۹۸۸ ایران-عراق تجربه شکلدهنده تفکر امنیتی دولت ایران بود، از جمله نهادینهسازی IRGC.
دهه ۱۹۹۰–۲۰۰۰: معماری تحریمها
دولتهای متوالی آمریکا معماری تحریمها علیه ایران را مرحله به مرحله ساختند: ILSA (۱۹۹۶)، دستورهای اجرایی محدودکننده تجارت و مالی، و تحریمهای UN پس از ۲۰۰۶ مرتبط با برنامه هستهای. دولت بوش ایران را در «محور شرارت» در ۲۰۰۲ نام برد؛ اشغال عراق پس از ۲۰۰۳ صحنه جدیدی ایجاد کرد که در آن نیروهای آمریکا و نیروهای همسو با ایران در مجاورت عمل میکردند.
دهه ۲۰۱۰: JCPOA، خروج و فشار حداکثری
برنامه جامع اقدام مشترک ۲۰۱۵ غنیسازی ایران را در ازای relief تحریمها محدود کرد. خروج آمریکا در ۲۰۱۸ تحت دولت ترامپ تحریمها را بازگرداند و گسترش داد. کشته شدن فرمانده نیروی قدس IRGC قاسم سلیمانی در عراق در ۲۰۲۰ بالاترین تشدید جنبشی مستقیم آمریکا-ایران در دههها را رقم زد.
دهه ۲۰۲۰: تکثیر منطقهای
محیط درگیری پس از اکتبر ۲۰۲۳ بوم نقاشی را گسترش داد: عملیات دریایی حوثیها در دریای سرخ، تبادلات حزبالله و اسرائیل در امتداد مرز لبنان-اسرائیل، فعالیت شبهنظامیان همسو با ایران در عراق و سوریه، و تبادلات مستقیم ایران-اسرائیل. سطح غنیسازی برنامه هستهای ایران خط اصلی بوده است.